آری، بشر موجود سرسختیست.من تصور میکنم بهترین تعریفی که میتوان از انسان کرد این است:انسان عبارتست از موجودی که به همه چیز عادت میکند. ﻋﺠﺐ ﺻﺒﺮی ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ!ﺧﺪﺍ ﮔﺮ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺯ ﺭﻭی ﻛﺎﺭ آﺩﻣﻬﺎ!ﭼﻪ ﺷﺎﺩﻳﻬﺎ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮﻫﻢ...ﭼﻪ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﺷﻮﺩ ﺭﺳﻮﺍ...یکی ﺧﻨﺪﺩ ﺯ آﺑﺎﺩی...یکی ﮔﺮﻳﺪ ﺯ ﺑﺮﺑﺎﺩی...یکی ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﻛﻨﺪ ﺷﺎﺩی...یکی ﺍﺯ ﺩﻝ ﻛﻨﺪ ﻏﻮﻏﺎ...ﭼﻪ ﻛﺎﺫﺏ ﻫﺎ ﺷﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ...ﭼﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺎ ﺷﻮﺩ ﻛﺎﺫﺏ...ﭼﻪ ﻋﺎﺑﺪ ﻫﺎ ﺷﻮﺩ ﻓﺎﺳﻖ...ﭼﻪ ﻓﺎﺳﻖ ﻫﺎ ﺷﻮﺩ ﻋﺎﺑﺪ...ﭼﻪ زشتی ﻫﺎ ﺷﻮﺩ ﺭﻧﮕﻴﻦ...ﭼﻪ ﺗﻠﺨی ﻫﺎ ﺷﻮﺩ ﺷﻴﺮﻳﻦ...ﭼﻪ ﺑﺎﻻﻫﺎ ﺭﻭﺩ پايين...ﻋﺠﺐ ﺻﺒﺮی ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ!

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِالرَّحْمَٰنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ خَلَقَ الْإِنسَانَ عَلَّمَهُ الْبَيَانَ أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَىٰ وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّىٰ أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰ وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنتَهَىٰوَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُّسْتَطَرٌ إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرٍ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ الْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَىٰ وَإِن تَوَلَّوْا فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَوْلَاكُمْ ۚ نِعْمَ الْمَوْلَىٰ وَنِعْمَ النَّصِيرُوَ مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيًّا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبيناً وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ( سوره مبارکة قمر آیه۴۰ )و قطعا قرآن را براى پندآموزى آسان كرديم پس آيا پندگيرنده اى هست در قران کریم 6بار مولای ما خدای تبارک وتعالی فرموده است فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ پس ایا پند گیرنده ای هست خوشا به سعادت کسی که تا در دنیا زنده است به این کلام مولای خود لبیک گوید همان طور که امام حسین در سرزمین کربلا

خدایا پناه میبرم به تو اگر ما را برای بدبختی وشقاوت خلق کرده باشی در ان صورت چشم داریم اما نمیبینیم گوش داریم اما گوش شنوا اذن واعیه نیست قلب وعقل داریم اما بی معرفت است تهی از معرفت است قدرت درک ندارد مراد از این شعر حافظ این امور استایین تقوی ما نیز دانیم لیکن چه چاره با بخت گمراهبخت ادمی اگر با بدبختی وشقاوت گره خورده باشد دیگر کار تمام است تا اخر عمر هیچ تغیر وتحولی در خود نداریم هوی وهوس جوانی با پیری فرقی نمیکند روزهای زندگی همگی مثل هم سپری میشود لذا به یاد این شعر دوم حافظ میافتیم که فرمودکوکب بخت مرا هیچ منجم نشناختیا رب از مادر گیتی به چه طالع زادمپناه بر خدا اگر طالع بخت ما با شقاوت وبد بختی گره خورده باشد دراین صورت باید به حال بد خود خون گریه کنییم واز درگاه خداوند با اه وناله شگوه کنییم وباخود این شعر را زمزمه کنییم وعقده دل خودمان را در کارخانه هستی خالی کنییم واز نارضایتی خلقت خود به درگاه خداوند شکوه کنییم همان طور که میرزاده عشقی شاعر شکوه کردخلقت من در جهان یک وصله ناجور بودمن که خود راضی به این خلقت نبودم زور بود؟خلق از من در عذاب و من خود از اخلاق خویشاز عذاب خلق و من، یارب چه ات منظور بود؟حاصلی ای دهر، از من، غیر شر و شور نیستمقصدت از خلقت من، سیر شر و شور بود؟ذات من معلوم بودت نیست مرغوب از چه ام:آفریدستی؟ زبانم لال، چشمت کور بود؟ای چه خوش بود، چشم می پوشیدی از تکوین منفرض می کردی که ناقص: خلقت یک مور بود؟ای طبیعت گر نبودم من، جهانت نقص داشتای فلک گر من نمی زادی، اجاقت کور بود؟قصد تو از خلق عشقی، من یقین دارم فقط:دیدن هر روز یک گون، رنج جوراجور بودگر نبودی تابش استاره من در سپهرتیر و بهرام و خور و کیوان و مه بی نور بود؟گر بدم من در عدم، استاره عورت نبود

الهی الهی الهی الهی الهی الهی الهی الهی الهی الهی الهی الهیمن بیمایه که باشم که خریدار تو باشمحیف باشد که تو یار من و من یار تو باشمگر که دانم که به وصلت نرسم بازنگردمتا در این راه بمیرم که طلبکار تو باشمنه در این عالم دنیا که در آن عالم عقبیهمچنان بر سر آنم که وفادار تو باشمسپاس خدایی که 318 ماه عمر زندگی را به ما عطا فرمودخدایا مولای من از این فرصت جدید بسیار سپاسگذارمکلام دوزخیان در جهنموَ هُمْ يَصْطَرِخُونَ فيها رَبَّنا أَخْرِجْنا نَعْمَلْ صالِحاً غَيْرَ الَّذي كُنَّا نَعْمَلُ أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فيهِ مَنْ تَذَكَّرَ آنها در دوزخ فرياد مىزنند: «پروردگارا! ما را خارج كن تا عمل صالحى انجام دهيم غير از آنچه انجام مىداديم»! [در پاسخ به آنان گفته مىشود]: آيا شما را بهاندازهاى كه هركس اهل تذكّر است در آن متذكّر مىشود عمر نداديم، أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فيهِ مَنْ تَذَكَّرَأَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فيهِ مَنْ تَذَكَّرَبدون استثناهر روز از زندگی را با سپاسگزاریشروع کنید.همینطور که در آینه نگاه میکنیدبگوییدمتشکرم خدا برای زندگی برای بدنمبرای خانواده و کسانی که عاشقشان هستمبرای این روزو برای فرصت خدمتگزاری که در اختیارم قرار دادیبه قدرت خدا و زمانبندی دقیق او ایمان داشته باشیدهمه تغیرها در ابتدا سخت در وسط را به همریخته وناخوشایند ودر انتها زیبا هستند همه به تغیر دنیا فکر میکنند اما هیچکس به تغیر خودش فکر نمی کند مرگ تراژدی زندگی نیست بلکه تراژدی زندگی این است که در حالی که زنده ایم اجازه دهیم مرگ در درونمان اتفاق بیفتد

اسم اعظم خدا از ابی امامة رضی الله عنه روایت است که رسول خدا صلی الله علیه وسلم فرمود: «اسْمُ اللَّهِ الأَعظَمُ فِی سُوَرٍ مِنَ القُرآنِ ثَلَاثٍ: فِی ” البَقَرَةِ ” وَ ” آلِ عِمرَانَ ” وَ ” طَهَ». ابن ماجه (3856).یعنی: اسم اعظم خداوند در سه سوره ی قرآن یعنی در بقره و آل عمران و طه است. -- علامه البانی رحمه الله این روایت را در ” صحیح ابن ماجه ” حسن دانسته است، و در کتاب “السلسلة الصحیحة” (746) گفته: «قاسم ابوعبدالرحمن گفته: اسم اعظم را در سوره بقره در آیة الکرسی ” الله لا إله إلا هو الحی القیوم ” و در آل عمران در آغاز آن یعنی در ” الله لا إله إلا هو الحی القیوم ” و در سوره طه در ” وعنت الوجوه للحی القیوم ” یافتم.از انس رضی الله عنه روایت شده که او همراه رسول خدا صلی الله علیه وسلم نشسته بود و مردی نماز خواند سپس دعا کرد: « اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِأَنَّ لَکَ الْحَمْدُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْمَنَّانُ بَدِیعُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ یَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِکْرَامِ یَا حَیُّ یَا قَیُّومُ » یعنی: بار الها! من فقط از تو می خواهم چرا که حمد فقط از آنِ توست، هیچ معبود بحقی بجز تو وجود ندارد، یا منّان! ای بوجود آورنده ی آسمان ها و زمین! ای صاحب عظمت و بزرگی! ای زنده ی پایدار. پیامبر صلی الله علیه وسلم نیز فرمودند: «لَقَدْ دَعَا اللَّهَ بِاسْمِهِ الْعَظِیمِ الَّذِی إِذَا دُعِیَ بِهِ أَجَابَ وَإِذَا سُئِلَ بِهِ أَعْطَی » براستی خدا را با اسم بزرگی خواند که اگر بوسیله آن اسم خوانده شود دعا اجابت شده و اگر از او چیزی خواسته شود عطا گردد. مصباح الشریعة ـ در حدیثی که به امام صادق علیه السلام نسبت داده است ـ: سُئِلَ رَسولُ اللّه صلی الله علیه و آله عَنِ اسمِ اللّه الأَعظَمِ قا